مایتی وان، گجتی هندی برای نیازی شرقی




روهین کومار، یکی از میلیون ها جوان تحصیلکرده ساکن دهلی نو است که به خاطر سیستم آموزشی سختگیرانه کشور هند، از زمان مدرسه وسواس زیادی برای نوشتن و نظم دادن به جزوات درسی اش داشته است. نام: روهین کومار سن: ۲۵ سال محل تولد: هندوستان ، دهلی​نو تحصیلات: کارشناسی ـ مهندس الکترونیک نام ایده: مایتی وان (MyTi ONE) روهین کومار، یکی از میلیون ها جوان تحصیلکرده ساکن دهلی نو است که به خاطر سیستم آموزشی سختگیرانه کشور هند، از زمان مدرسه وسواس زیادی برای نوشتن و نظم دادن به جزوات درسی اش داشته است. در کشور هندوستان هم مانند ایران خودمان و خیلی از کشورهای شرق دنیا، جزوه نویسی از اهمیت زیادی برخوردار است و کار کپی کردن از روی جزوات بچه مثبت های کلاس حسابی رونق دارد. روهین یکی از آن بچه مثبت هایی بود که جزواتش محبوبیت زیادی داشت و بارها با خون دل و بغض فراوان، شاهد بوده که چگونه این دارایی ارزشمندش توسط دوستان بی مبالاتی که آنها را برای کپی کردن، قرض گرفته بودند، مچاله می شده است. همین موضوع به روهین انگیزه کافی داد تا برای پیدا کردن راهی نوین برای به اشتراک گذاری جزوه هایش، بیندیشد. در عصر فناوری دیجیتال و زمانه وب سایت های اجتماعی و به اشتراک گذاری فایل ها، این موضوع نباید مشکل بزرگی باشد و به تفکر زیادی احتیاج داشته باشد. اما در عمل و در واقعیت اوضاع بسیار متفاوت بود. وقتی تبلت ها به بازار آمدند، روهین با خود اندیشید که برای مشکل قدیمی خود چاره ای یافته است. به امید نوشتن مستقیم جزوات روی تبلت، یکی از این گجت های نوظهور را خرید؛ اما نخستین تجربه روهین برای کار با آنها با نا امیدی فراوانی به پایان رسید. تایپ جزوات درسی برای روهین که از ابتدای زندگی اش عادت به نوشتن با کاغذ و قلم داشته است، ناممکن بود و از اینها گذشته رسم تصاویر یا جدول ها تقریبا غیرممکن بود. همان موقع توصیه هایی به روهین شد تا تبلت خود را با یکی از انواع قلم دارش که می شد به شیوه سنتی روی صفحه نمایش آن نوشت، عوض کند. اما روهین دریافت که آن شیوه نیز معایب خاص خود را دارد. هم او و هم سایر همکلاسی هایش عادت داشتند موقع مطالعه جزوات در کنار آنها یادداشت هایی برای خودشان می نوشتند و از همه مهم تر عادت مطالعه جزوات در حالی که روی تخت دراز کشیده اند، عادتی دیرینه بود که نمی شد آن را ترک کرد. در این شرایط شما می توانید برای ساعت ها وزن یک صفحه کاغذ را تحمل کنید، اما تحمل وزن هر چند سبک یک تبلت برای حتی چند دقیقه هم برای خیلی ها عذاب آور است. روهین به دنبال ایده ای بود تا بتواند همزمان با نوشتن جزوات به روش سنتی یعنی با قلم و کاغذ، نسخه دیجیتال آن را تولید کرده و بلافاصله با دوستان خود به اشتراک بگذارد. به این ترتیب و بخصوص سرکلاس معلم هایی که عادت داشتند سریع و بی وقفه حرف بزنند و درس بدهند، آنها می توانستند وظیفه جزوه نویسی را بین خودشان تقسیم کنند تا هم فرصت گوش کردن داشته باشند و هم نکته ای را از قلم نیندازند. به این ترتیب کل کلاس در پایان یک جلسه درس، هر دانش آموز علاوه بر آن که جزوه الکترونیکی واحدی، سرشار از دریافت های متفاوت همکلاسی​هایش داشت خود نیز جزوه اختصاصی اش را روی کاغذ و به همان روش باستانی! نوشته بود. این نیاز به خلق ایده ای متهورانه منجر شد که امروز مایتی وان (MyTi One) نامیده می شود. مایتی وان در حقیقت یک تبلت تاشو است که در یک طرف آن صفحه تخته مانندی قرار دارد. این صفحه به گونه ای طراحی شده که می توان روی آن کاغذ قرار داد و با یک خودکار معمولی یادداشت کرد. نوشته هایی که روی کاغذ نوشته می شود توسط صفحه زیرین و از طریق اتصال یواس بی به تبلت منتقل و روی نمایشگر آن ظاهر می شوند. به این ترتیب روهین توانست رویایش را به حقیقت نزدیک کند و خلأیی که در بازار تبلت ها وجود داشت را پر کند، ضمن این که نه تنها می توان جزوات را به شکل آنلاین ذخیره کرد، بلکه می توان آنها را با چند لمس به دوستان نیز قرض داد. روهین برای ساخت چند نمونه آزمایشی از محصولش سراغ مقامات مسئول رفت اما زمانی که با بی توجهی آنها روبه رو شد به جای دلسرد شدن، تلاشش را بیشتر کرد. او سمیناری دوستانه ترتیب داد و از رفقای دانشگاهی اش خواست سرمایه های اندک خود را روی هم بگذارند و در عملی شدن این ایده نوین او را یاری کنند. چند روپیه از اینجا و چند روپیه از آنجا جمع شد و آنها نخستین نمونه را با سرهم کردن چند گجت آماده و ساخت یکی دو قطعه آغاز کردند، اما مشکل دقیقا از همینجا شروع شد. این گجت جدید نرم افزار خاصی نیاز داشت تا بتواند ارتباط بین دو سخت افزار یعنی تبلت و صفحه یادداشت را فراهم کند. در ضمن به اشتراک گذاری همزمان و اولویت بندی تغییرات انجام شده نیز خود معمایی بزرگ بود که حلش به ماه ها همفکری و خلق الگوریتم های بزرگی نیاز داشت. اما حالا که از هر سو انرژی های مثبت به سمت روهین و دوستانش می آمد، حل این مشکلات ساده به نظر می رسید. خیلی زود پول آنها ته کشید و موج ناامیدی بار دیگر سراغ تیم آمد. اما روهین تصمیم نداشت تسلیم جبر روزگار شود. سراغ یک روزنامه محلی رفت و ساعت ها انتظار کشید تا دبیر سرویس آی. تی آن روزنامه حاضر شد چند دقیقه با او صحبت کند، اما همان چند دقیقه برای روهین جوان کافی بود تا روزنامه محلی را مجاب کند مطلبی درباره ایده او و دوستانش بنویسد. در پایان آن مطلب کوتاه روهین از همشهری هایش خواسته بود تا او را با چند روپیه ناقابل در عملی کردن ایده بزرگش یاری کنند. اعانه ها آن قدر زیاد بود که روهین شرکتی تاسیس کرد. کار نرم افزار نویسی به پایان رسید و ده ها نمونه اولیه از روی مایتی ساخته شد تا برای آزمایش به چند مدرسه منتخب ارسال شود. همه راضی بودند! حالا می شد تولد این ایده هندی را که بر اساس نیازهای ویژه کشور هندوستان اجرا شده بود رسما اعلام کرد. پروژه ای که ابتدا بر اساس یک نیاز شخصی آغاز شده بود در نهایت به یک همکاری تنگاتنگ و تمام عیار با دوستان و کل جامعه هندوستان ختم شد. بتدریج کارشناسان دیگری هم به عنوان مشاور در کنار روهین قرار گرفتند. بعلاوه وی حمایت استادهای علاقه مند دانشگاه را نیز به همراه دارد. این روزها روهین به عنوان مدیرعامل و مسئول توسعه و تحقیق شرکتش و در مقام مخترع اصلی مایتی، برای دریافت شش حق اختراع که مختص این محصول است، اقدام کرده است. قرار است در ابتدای کار، مایتی وان فقط در مراکز آموزشی توزیع شود. اما روهین و تیم همراهش رویای تولید انبوه این محصول را نیز در سر دارند تا بتوانند از پس سفارش های بزرگ هم بر آیند تا کم کم خود را برای عرضه عمومی آماده کنند. روهین هنوز قیمت قطعی برای محصولش در نظر نگرفته است، اما قصد دارد آن را با قیمت حدود ۷۰۰ هزار تومان به فروش برساند. وی همچنین در حال جمع کردن تیمی است که بتواند پشتیبانی مورد نیاز برای این محصول را فراهم کند. روهین معتقد است که اگر محصولش به مرحله نهایی برسد و همه عیب های کوچک و بزرگ آن مرتفع شود، مایتی رقیبی در بازار نخواهد داشت. شرکت آمریکایی بلک بری الگوی روهین است؛ از همین رو وی آرزو دارد روزی تبدیل به یک بلک بری در خاک هندوستان شود. روهین سیاست حفظ کیفیت و ارتقا دادن مایتی را سرلوحه کار خویش قرار داده و قصد دارد تا در فواصل زمانی کوتاه مدت با برملا کردن ویژگی های جذاب مایتی وان، کاربران را شیفته محصول خود کند. وی استراتژی حرکت آرام، ولی پیوسته را برای خود برگزیده تا کسب و کار شخصی اش را به یک موفقیت بزرگ تبدیل کند. برای تحقق این هدف او از استارت آپ هایی که سالانه برگزار می شود استفاده می کند. همین امر وی را از یک ایده پردازی که تنها رویاپردازی بلد است به یکی از بازیگران اصلی بازار تبدیل خواهد کرد. وی بتازگی توانسته نمونه اولیه محصولش را که در دهلی تولید شده است در یکی از نمایشگاه های لوازم الکترونیکی هند به نمایش بگذارد؛ جایی که در حدود دو تا سه هزار نفر فرصت آشنایی با محصول وی را پیدا کردند. بعلاوه این اقدام باعث شد بازدیدکنندگان سفارش هایی برای خرید این تبلت، پیش از تولید انبوه آن بدهند.