اجداد دوست داشتنی PCهای امروزی




محبوب ترین PCها در بین اولین رایانه های شخصی امروزه داشتن یک رایانه شخصی موضوع عجیبی نیست، اما هنگامی که بازار رایانه های شخصی جوان تر، کوچک تر و بسیار پرهزینه تر بود، این موضوع فرق داشت. یک رایانه شخصی همه چیز صاحبش بود. اواخر دهه ۱۹۷۰، خرید رایانه شخصی یک سرمایه گذاری عظیم به شمار می رفت و برای داشتن یک رایانه شخصی باید هزاران دلار پرداخت می کردید و علاوه بر این مشخص می کردید چه نوع نرم افزاری را می خواهید برای چند سال آینده اجرا کنید. جنگ بین طرفداران IBM، دارندگان Tandy، مریدان اپل و دوستدارانCommodore بسیار شدیدتر از جدال بین Mac و PC بود. این سیستم های اولیه تاثیر زیادی بر کاربران رایانه های خانگی داشتند و نسلی از برنامه نویسان را که دارای درک فناوری هستند، تربیت کردند. در این نوشتار چند رایانه محبوب آن دوران را بررسی می کنیم، رایانه هایی که شاید برخی از آنها اجداد لپ تاپ های محبوب امروزی محسوب شوند. Timex Sinclair۱۰۰۰ ۱۹۸۱، سینکلر با قیمت ۹۹.۹۵ دلار ارائه شد؛ قیمتی که ۳۰ سال پیش رقم بالایی بوده است. سینکلر ۱۰۰۰ شرکت Timex، که به ZX۸۱ نیز مشهور است، کوچک بود و بیسیک اجرا و تنها دو کیلوبایت حافظه RAM ارائه می کرد، با پردازنده ای ۳.۲۵ مگاهرتزی. این رایانه حتی با توجه به استانداردهای سال ۱۹۸۱ کند بود. اما قیمت یکصد دلاری آن موجب شد گزینه ای جذاب برای علاقه مندان رایانه باشد، علاقه مندانی که در آن زمان برای داشتن یک رایانه شخصی باید هزاران دلار می پرداختند. با این قیمت مناسب، سینکلر ۱۰۰۰ توانست در ایالات متحده ۶۰۰ هزار دستگاه بفروشد. عملکرد سینکلر۱۰۰۰ به طور غیرقابل تصوری کند بود؛ زیرا این رایانه فقط شامل چهار تراشه بود و برای انجام تمام پردازش هایش و تازه سازی نمایشگرهای خارجی که به آن متصل بود، به CPU متکی بود. سوئیچ به حالت «FAST» اگرچه باعث افزایش سرعت پردازش آن می شد اما روش تازه سازی صفحه نمایشگر آن را به طور بسیار بدی تغییر می داد. خوشبختانه، این رایانه از چند فناوری جدید آن زمان نیز بهره می برد؛ فناوری هایی مانند فلاپی درایو و RAM قابل افزودن، که تاحد زیادی عملکرد آن را بهبود می بخشید. MSX هنگامی که در دهه۸۰ میلادی بازارهای اروپا و آمریکا توسط شرکت هایی مانند IBM، Commodore، Sinclair و اپل کنترل می شد، ژاپن غول سخت افزاری خودش را داشت. MSX رایانه ای بی نظیر بود؛ زیرا می توانست Microsoft Extended Basic را پشتیبانی کند و ماشینی با قابلیت مبادله نرم افزار بود. MSX توسط معاون ژاپنی مایکروسافت کازوهیکو نی شی (Kazuhiko Nishi) طراحی شده بود تا یک استاندارد سخت افزاری باشد. این رایانه ها از بیسیک مایکروسافت استفاده می کرد و مانند دیگر رایانه های دهه ۸۰ گران نبود. MSX هرگز به یک استاندارد جهانی برای سخت افزار تبدیل نشد، اما در ژاپن بسیار موفق بود. iMac آی مک یک استثنا در قانون رایانه های مدرن بود که می گفت هیچ مدل واحدی به اندازه کافی بی نظیر و محبوب نیست تا پیشگامان دهه ۷۰ و رایانه های دهه ۸۰ را به هم پیوند دهد. البته، این هدف اپل بود. در ۱۹۹۸، اپل آی مک را با انتقاد به رنگ های یکنواخت رایانه های شخصی با بدنه ا ی رنگارنگ ارائه کرد. امروزه اپل از آن رنگ آب نباتی هنری فاصله گرفته، اما طراحی اصلی رایانه ها بدون تغییر باقی ماند. آی مک ساده است، در طراحی آن همه چیز شامل تمام اجزای یک رایانه در محفظه یک صفحه نمایش قرار می گرفت. به آسانی قابل حمل، بود و قابل تنظیم. آی مک شروع یک دوران جدید برای اپل بود، که طلیعه دار موفقیت عظیم او در تولید محصولاتی با « i» من مانند iPod و iPhone است. آی مک هیچ گاه یک موفقیت بزرگ در تولید نبود اپل موفقیت خود را چند سال بعد با مک بوک و مک بوک پرو به دست آورد ـ اما آی مک هنوز اولین مکی است که به تسلط مایکروسافت بر بازار رایانه های شخصی دهه ۱۹۹۰ ضربه وارد کرد. Commodore Amiga آمیگا ۵۰۰، سال ۱۹۸۷ عرضه شد، و از الگوی موفقیت رایانه هایی مانند Commodore۶۴ و Apple II پیروی کرد. آمیگا جدیدتر، سریع تر، و بهتر بود؛ جهشی از پردازنده های ۸ـ بیتی به ۳۲ـ بیتی و با سرعت هفت مگاهرتزی بود. این رایانه RAM ۵۱۲ کیلوبایتی داشت، ۴۰۹۶ رنگ را پشتیبانی می کرد، و یک فلاپی درایو ۳.۵ اینچی داخلی داشت. این امکانات برای قیمت ۷۰۰ دلار مناسب بود. آمیگا رایانه سریعی بود، به لطف طراحی ترکیبی چند کمک پردازنده ای اش که به وظایف خاصی از قبیل صوتی یا تصویری اختصاص داده شده بود. واحد پردازنده مرکزی به انجام همه کارها به تنهایی نیاز نداشت. شرکت کومودور در طول این یک دهه مدل های زیادی از آمیگا ارائه کرد، اما مدل ارزانقیمت ۵۰۰ از همه محبوب تر بود. آمیگا بخصوص پلتفرم نرم افزار محبوبی برای بازی ها و برنامه های تولید کننده برای کار ویدئو و صدا بود. به لطف پردازنده های کمکی اش، آمیگا برای کارهای گرافیکی و انیمیشن به اندازه کافی قدرتمند بود، کارهایی که قبلا برای مصرف کنندگان رایانه های شخصی غیرممکن بود. به طور کلی، خانواده آمیگا فروشی حدود شش میلیون دستگاه داشت، رقمی شگفت انگیز برای همه رایانه هایی که در دهه ۱۹۸۰ ارائه شدند. IBM PC امروزه رایانه های شخصی غیر مک، در اصل یک IBM PC است. رایانه های مبتنی بر اینتل، اجرا کننده ویندوز که از دهه ۱۹۹۰ هنگامی که IBM  PC متولد شد، بر بازار تسلط پیدا کرد. رایانه شخصی IBM ۱۹۸۱ با یک پردازنده ۸۰۸۸ اینتل با سرعت پردازش ۴.۷۷ مگاهرتزی و ۱۶ کیلو بایت RAM ارائه شد. مدل ۵۱۵۰ IBM اولین تلاش این شرکت برای ورود به بازار رایانه های شخصی نبود ـ آنها یک رایانه شخصی گرانقیمت را در ۱۹۷۵ عرضه کرده بودند ـ اما این یکی، همه چیز با هم داشت این سیستم سریع ترین سیستم موجود نبود، اما مجهز به پردازنده ۱۶ـ بیتی بود. به جای پردازنده ۸ـ بیتی که بیشتر رایانه ها در آن زمان از آن استفاده می کردند. با توجه به این تراشه جدید، ۸۰۸۸ از باس ۸ـ بیتی استفاده می کند، که آن را سازگار با لوازم جانبی موجود و گسترش حافظه می کرد. رایانه شخصی IBM در پیکربندی پایه حدود ۱۶۰۰ دلار قیمت داشت، که قیمت مناسب برای یک رایانه قدرتمند در آن زمان بود. این سیستم محبوب بود و نرم افزارش به طور خاص برای استفاده از طراحی IBM و به حداکثر رساندن عملکرد ۸۰۸۸ اینتل کدگذاری شد. بنابراین، شرکت های دیگر بایوس IBM را شبیه سازی کردند و شبیه سازی هایی از IBM PC را ساختند. در عرض چند سال، همه رایانه های x۸۶ ـ که از پردازنده های اینتل استفاده می کرد ـ با IBM PC سازگار شد و عملا طراحی یکسانی با IBM داشت. همه آنها MS DOS اجرا می کرد، و زمینه را برای تبدیل شدن رایانه های شخصی x۸۶ به یک استاندارد عملی فراهم کرد.