تاریخچه پونتیاک




هنگامی كه چند عقاب آتشین با هم در خیابان ظاهر می شوند زمین شروع به لرزیدن می كند و عقاب ها در رده بندی جانوری از راسته Falconifolmes هستند ولی این عقاب ها از راسته ای متفاوت به نام پونتیاك بودند. هنگامی كه چند عقاب آتشین با هم در خیابان ظاهر می شوند زمین شروع به لرزیدن می كند و عقاب ها در رده بندی جانوری از راسته Falconifolmes هستند ولی این عقاب ها از راسته ای متفاوت به نام پونتیاك بودند. این پرندگان هنگامی كه در سطح خیابانهای شهر به پرواز در آمدند با غرش مهیب خود لرزه بر اندام رهگذران انداختند.(It goes with out saying) پونتیاك در سال ۱۹۶۷ بعد از موفقیت فورد و شورولت در عرضه مدل های اسپرت دوست داشتنی ( موستانگ و كامارو ) به ساخت یك مدل جدید به نام « فایربرد» Firebird ( پرنده آتشین ) دست زد. پرنده آتشین از دو نوع موتور ۶ و ۸ سیلندر استفاده می كرد. از شاسی و بسیاری از قطعات كامارو بهره می برد. این مدل تا سال ۱۹۶۹ روی خط تولید بود ، اما در سال ۱۹۷۰ كه نسل دوم این مدل به بازار آمد با خود موجی از هیجان را در بین عاشقان سرعت به ارمغان آورد. بر خلاف نسل اول كه دارای ۴ چراغ در جلو بود ، این نسل دو چراغ داشت. در طراحی ابتدایی ، این اتومبیل فاقد سپر و دو ورودی هوا در جلوی اتومبیل حالتی خشن به آن بخشیده بود. این خودرو در چندین نوع مختلف قابل سفارش بود كه در ساده ترین حالت یك موتور ۶ سیلندر خطی ۲۵۰ اینچ مكعبی و ۱۵۵ اسب بخار قدرت داشت ، بر روی آن نصب می گردید. این موتور ساخت شورولت بود ، اما بیشتر خریداران ترجیح می دادند لذت رانندگی را با موتورهای ۸ سیلندر قوی تر تجربه كنند. از این سری Firebird Espirit در رده ساده ترین این مجموعه بود و از موتور V۸/۳۵۰ با قدرت ۲۵۵ اسب بخار بهره مند بود. اگر خریدار پول بیشتری هزینه می كرد می توانست مدل Formula Firebird كه از یك موتور V۸/۴۰۰ با قدرت ۳۳۵ اسب بخار استفاده می كرد را انتخاب كند ، طبیعی بود كه خریدار این مدل بخواهد اتومبیل او در ظاهر نیز تفاوت هایی با مدل های ارزان تر داشته باشد. به همین دلیل پونتیاك در روی در موتور ( كاپوت ) آن دو ورودی هوای باریك را تبیه كرد كه زیبایی اش را دو چندان می نمود. در بالای لیست انتخاب های خریداران نام یك مدل استثنائی هم به چشم می خورد و آن Trans AM Firebird بود كه خود دارای قابلیت سفارش چندین موتور از انواع V۸/۴۰۰ را داشت. این موتورها كه قدرت هایی به میزان ۳۴۵ ، ۳۷۰ و ۵۰۰ اسب بخار داشتند ، عطش سرعت طرفداران را به خوبی فرو می نشاندند. در سال ۱۹۷۱ این مدل ها با تغییرات اندكی به بازار عرضه شدند . از جمله تغییرات آنها می توان به كاربرد صندلی هایی جدید در این مدل ها اشاره كرد. در این سال یك انتخاب جدید هم به لیست انتخاب ها اضافه گردید كه یك موتور V۸/۴۰۰ با قدرت ۳۰۰ اسب بخار را شامل می شد. دو موتور V۸/۴۴۵ به قدرت های ۳۲۵ ، ۳۳۵ اسب بخار هم در اختیار قرار گرفتند كه البته مخصوص مدل Trans AM Firebird بودند. این مدل همانند سال گذشته از دو ورودی هوا روی گلگیرهای بغل و یك برجستگی بزرگ در بالای كاپوت بهره می برد. سال ۱۹۷۲ بدترین سال برای Firebird بود ، به طوری كه اعتصاب كاركنان جنرال موتورز كه مدت ۱۷۴ روز به طول انجامید ، تولید آن را كاهش داد. در این سال رینگ های كاملا جدید كه از اشكال شش گوش شبیه لانه زنبور تشكیل شده بود به بازار آمد. در سال ۱۹۷۳ مدل های مختلف اتومبیل های آمریكایی شروع به كوچك شدن نمودند و دلیل آن هم بالا رفتن قیمت نفت بود. در این سال پونتیاك تغییرات مختصری در قسمت جلویی این مدلها ایجاد كرد ولی موتورها نسبت به سال های قبل ضعیف تر شدند. در سال های تاریك دهه ۷۰ در حالی كه اتومبیل های آمریكایی به سوی ژاپنی شدن به پیش می رفتند پونتیاك یك مدل افسانه ای به نام SD ۴۵۵ بر روی Firebird به بازار ارائه كرد. این اتومبیل كه در حقیقت یك خودروی مسابقه ای مناسب برای استفاده در خیابان بود ، به وسیله دست ساخته می شد. كارخانه ، قدرت آن را ۳۱۰ اسب بخار اعلام نمود كه البته در عمل میزان نیروی تولیدی بالاتر از این میزان بود. پونتیاك با این مدل به تنها سازنده اتومبیل های اسپرت اصیل آمریكایی تبدیل شد. زیرا تمام رقبا مدل های كوچك تری را معرفی كرده بودند. تنها ۲۵۲ دستگاه مدل transam و ۴۳ دستگاه مدل formula به موتور SD ۴۵۵ مجهز گردید.