به من نگویید ماشیـن باز!




زیر و بم دنیای ماشین بازها در گفت وگو با «مسعود ۹۱۱» انجمن های مجازی دوستداران خودرو نقش پر رنگی در بالا بردن اطلاعات فنی فارسی زبانان و همچنین هماهنگی گردهمایی های جامعه دوستداران اتومبیل دارند . برای آشنایی با وضعیت « ماشین بازان » ایران به سراغ مدیر روابط عمومی یکی از این انجمن ها که از سال ۱۳۸۳ تاکنون فعالیت می کند، رفتیم. او که در میان جامعه دوستداران اتومبیل با بنز قرمز رنگ و نام کاربری اش یعنی مسعود ۹۱۱ شناخته شده است از بنیانگذاران این انجمن نیز بوده است. خفن ترین ماشین بازی که شما می شناسید، کیست؟ اول از همه این که خواهش می کنم شما این اصطلاح «ماشین بازها» را اصلاح کنید و بگویید جامعه دوستداران اتومبیل در ایران، چرا که ماشین باز بار منفی دارد. ماشین باز یعنی این که مثلا طرف صدای اگزوز ماشین اش طوری است که وقتی رد می شود صدای همه دزدگیرها بلند می شود و مزاحم زن و بچه مردم است؛ اما من آدمی را می شناسم که خلبان است، اما در میان تیونر ها هم شناخته شده است. واقعیت این است که این هم یک علاقه مندی است، یعنی همان طور که بعضی ها مثلا به نقاشی علاقه دارند، خیلی ها هم دوست دارند با ماشین شان سر و کله بزنند. می توانید چند نمونه از تیونینگ های گرانقیمتی را که در اطرافیانتان دیده اید مثال بزنید؟ متاسفانه به خیلی از اعداد و ارقامی که گفته می شود، نمی توان اطمینان کرد. من کسی را می شناختم که هشت سال پیش برای آردی، ۵۰۰ هزار تومان خرج کرد که فقط درهایش ریموت دار باشد. یا مینی ماینری بود که می گفتند ۳۵ میلیون تومان خرجش شده است؛ ولی خب این ماشین را اگر از خود موزه لوور هم بدزدی و بیاوری، این قدر هزینه اش نخواهد شد. اصلا تیون کارهای ما فقط کیت می بندند، یعنی ما بیشتر نصاب داریم تا سازنده. این هم که خیلی وقت ها «ریس کار»ها می گویند صد میلیون برای این ماشین خرج شده بازار گرمی است. هدف هم این است که طرف دوبار مسابقه اش را بدهد و بعد ماشین را با قیمت بالا بفروشد به کسی که از این مسائل خبر ندارد وگرنه مگر کسی که خودش مکانیک بوده و حالا آمده مسابقه می دهد می شود این همه هزینه کند تا در نهایت یک کاپ پلاستیکی دریافت کند؟ یا مثلا کلاسیک کارهایی هستند که ماشین را می خرند و مثلا نهایتا ۱۷ میلیون خرجش می کنند و ۴۵ میلیون تومان می فروشند. غیر از این دو دسته، یک عده هم لابد بچه پولدارهایی هستند که یک پونتیاک را می بینند و به هر قیمتی می خواهند و نهایتا آن را می خرند، بدون این که اصلا از ماشین چیزی بدانند. جدای از اینها معدود افرادی هم هستند که عاشقند. اینها هستند که می گویم اسمشان را ماشین باز نگذاریم، بگوییم جامعه دوستداران اتومبیل. و این جامعه دوستداران اتومبیل در ایران وضعشان چطور است؟ در همه دنیا کارخانه های خودروساز، علاقه مندان ماشین در آن کشور را پشتیبانی می کنند. مثلا گردهمایی فولکس، گلف و بیتل تحت حمایت کارخانه سازنده است. پورشه و لامبورگینی هم همین طور. حتی فروشنده های محلی مثلا در میامی، اینها را پشتیبانی می کنند. یعنی مثلا با هماهنگی پلیس دو تا اتوبان را می بندد تا برنامه انجام شود و به این ترتیب برند خودش را مطرح می کند و ارزش خود را بالا می برد. مثلا کلوب کلاسیک های مرسدس بنز به دارندگان قطعه می دهد و دارنده ماشین هم وقتی در سایت بنز عکس خودروی خودش را می بیند، لذت می برد. خب چنین پشتیبانی هایی در کشور ما وجود ندارد؟ خیر، متاسفانه در کشور ما به دلیل کاستی های همیشگی کار دولتی و به دلیل بازار محدود و غیررقابتی این حمایت انجام نمی شود. در زمان یکی از مدیران قبلی یکی از خودروسازهای داخلی، رالی و مسابقات پشتیبانی می شد، اما نهایتا به مشکلاتی برخوردند که دیگر این پشتیبانی مالی انجام نشد. در حالی که مثلا «کاررا» پشتیبانی اش در این حد است که یکشنبه ها قبل از برگزاری مسابقات فرمول یک در همان پیست با همان کارکنان فرمول یک، کارراکاپ را برگزار می کند. اینجا اما پشتیبانی های معمول پس از فروش محصول هم در حدی که باید باشد نیست، در خیلی از مواقع اصلا کسی در قبال مشتری پاسخگو نیست. می توانید مثال بزنید؟ ببینید بهترین نمونه از نبود مشتری مداری را می توان در توقف تولید تیپ ۵ پژو ۲۰۶ مثال زد. این ماشین با موتور ۱۶۰۰ و قدرت ۱۱۰ اسب بخار، بسیار جوان پسند بود. بعد دیدند کسی SD را نمی خرد. برای این که مردم تشویق بشوند SD بخرند، موتور ۱۶۰۰ را گذاشتند روی آن و تولید تیپ ۵ را متوقف کردند. خود من با تیپ ۵ پا به پای زانتیای موتور ۲۰۰۰ می رفتم. چرا من باید ناچار بشوم این ماشین دو نفره پرشتاب را بدهم و SD بگیرم؟ یا مثلا من برای کسی یک ماشین صفر تولید داخل گرفتم که بعد متوجه شدم اصلا مجموعه ترمز سمت شاگردش کار نمی کرد. شما ماشین را می برید نمایندگی می گویید صدا می دهد می گوید صدای ضبطش را زیاد کن. یا می گویید گیربکسم جا نمی رود می گویند ماشین شما همین است. از بحث پشتیبانی اگر بگذریم، وضع خودروسازهای ما در حوزه آپشن کارخانه ای چطور است؟ اصولا اینها با آپشن آزاد چه تفاوتی دارد که افراد سراغ تیونینگ و آپشن آزاد می روند؟ آپشن کارخانه ای بشدت محدود است. در واقع اصلا آپشنی ارائه نمی شود. مثلا در یک ماشین داخلی چیز ساده ای مثل چراغ داشبورد را که سیم کشی و سوکتش موجود است، اما چراغ داخل داشبورد را ندارد می توانی به عنوان یک آپشن تهیه کنی. یا مثلا رینگی که می دهند در حد رینگ خیلی معمولی موجود در بازار است و کیفیتش بسیار پایین در حد رینگ های با کیفیت نازل تایوانی است، نه مثلا رینگ آلمانی که چیز دیگری است و اصلا نمی شکند. تنها نکته استثنا اینجا بحث سان روف است. کسی را می شناختم که داربست افتاد و سقف ماشینش را سوراخ کرد و او ناچار شد سان روف بزند. شما وقتی سان روف را از کارخانه می گیرید به شما برگه می دهند که در آن تائید شده این سان روف در کارخانه نصب شده است و به این ترتیب در معاینه فنی به شما گیر نمی دهند. کسی هم موقع فروش ماشین نمی گوید این ماشین حتما چپی بوده یا چیزی رویش افتاده که رفته سان روف کرده است. سان روف کارخانه ای فنی تر هم هست، زیرا انحناهای سقف و سان روف را دقیق و کارخانه ای در می آورند و فیکسچرهای لازم را تدارک می بینند. قوانینی که از شما حمایت کند وجود ندارد؟ مهم ترین مساله در این حوزه، حمایت نکردن قوانین و اصلا نبود قوانین مخصوصا برای ماشین های تیون شده است. من با همین ماشینم می رفتم، نگهم داشتند که بزن کنار رینگ داری. توضیح دادم که این رینگ خود ماشین است، اما نمی پذیرفتند. بی اندازه ناراحت شدم. من خودم رینگ سازم؛ اما واقعا رینگ بنز را عوض کنم که چه بسازم و روی آن بگذارم؟ در مورد موتور هم شما نمی توانی موتور چهار سیلندر را عوض کنی و مثلا شش سیلندر جایش بگذاری، مگر این که بخواهی راه غیرقانونی را طی کنی. در حالی که درستش این است که شما هر موتوری که معاینه فنی را گذراند و مثلا آلودگی ایجاد نکرد، بتوانی داشته باشی. یا یکی از دوستان مرا به دلیل سیستم صوتی و آلودگی صوتی نگه داشتند در حالی که همان زمان در ماشینش برگه کلانتری وجود داشت که سیستم صوتی این ماشین دزدیده شده و بنابراین اصولا ضبطی نبوده که روشن باشد. آن وقت شما صدای خروجی اگزوز یک ماشین با صدای در حد CG۱۲۵ را باید از دو کوچه بالاتر تحمل کنید و کسی با او برخورد نمی کند. یا مثلا ارتفاع زدن اصولی ماشین چه مزاحمتی برای کسی ایجاد می کند؟ کسی را که دوبله پارک کرده و خیابان را بند آورده، باید مجازات کرد وگرنه رینگ ماشین من که اختلال و مزاحمتی برای کسی ایجاد نمی کند. اینها اگر منتشر بشود می تواند گرهی از کار دوستداران اتومبیل باز کند.